یادگاری دارم از تو نگاه های سردت رو
حرفای دو پهلو ، نخندینای گرمت رو
یادگاری دارم از تو نگفتنای قلبت رو
نگاه های مردم ، تردید و ترست رو
.
.
یاد من چی ؟ مونده باتو؟
هست به یادت خنده هامو؟
خواستنامو؟ خواستنای بی ریامو؟
.
.
می دونم خنده ت به من بود
به حرف دلم ، به سادگی چشمام
به منو و رویام ، می دونم خنده ت به من بود
| برخیز و بیا بتا برای دل ما | حل کن به جمال خویشتن مشکل ما | |
| یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم | زان پیش که کوزهها کنند از گل ما |
| چون عهده نمیشود کسی فردا را | حالی خوش کن تو این دل شیدا را | |
| می نوش بماهتاب ای ماه که ماه | بسیار بتابد و نیابد ما را |
| قرآن که مهین کلام خوانند آن را | گه گاه نه بر دوام خوانند آن را | |
| بر گرد پیاله آیتی هست مقیم | کاندر همه جا مدام خوانند آن را |
| گر می نخوری طعنه مزن مستانرا | بنیاد مکن تو حیله و دستانرا | |
| تو غره بدان مشو که می مینخوری | صد لقمه خوری که می غلامست آنرا |
| هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا | چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا | |
| معلوم نشد که در طربخانه خاک | نقاش ازل بهر چه آراست مرا |
| مائیم و می و مطرب و این کنج خراب | جان و دل و جام و جامه در رهن شراب | |
| فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب | آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب |
| آن قصر که جمشید در او جام گرفت | آهو بچه کرد و شیر آرام گرفت | |
| بهرام که گور میگرفتی همه عمر | دیدی که چگونه گور بهرام گرفت |
| ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست | بی باده ارغوان نمیباید زیست | |
| این سبزه که امروز تماشاگه ماست | تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست |
| اکنون که گل سعادتت پربار است | دست تو ز جام می چرا بیکار است | |
| میخور که زمانه دشمنی غدار است | دریافتن روز چنین دشوار است |
| امروز ترا دسترس فردا نیست | و اندیشه فردات بجز سودا نیست | |
| ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست | کاین باقی عمر را بها پیدا نیست |
هنر برتر از گوهر آمد پدید
شاید از مهناز نه
از نسرین بله
اما از شهناز نه
__________
فدای آزادی دنیا سر و دست و دندونم
به خواب دیدم پریشب باز تو زندونم
تو زندون خیالم بود ، دنیا که گلستونه
تو لفاظی نباید ها قناری جای بمبه که می خونه
تلفیق آب و آینه در امتداد شعر
خود سوزی غزل در هرم داغ شمع
بانوی قصه ها ، اسب سفید به راه
دنبال تک ستاره ای در بین حال جمع
دیوانه های چشم ، خال سیاه لب
ویرانه های دل ، عاشق ترین مست
من های ما شده ، منِ اغوا شده
اندام اروتیک ، معشوقه های پست
هزل نگاه و می ، آداب رو به قی
گیس بلند یار ، بوس و کنار وی
ابزار شعر من در انزوای من ....
....
زور زدم به رسم تو شاعر طناز غزل
واژه شکفته شد صریح در پی آغاز غزل
واژه شکفته شد رهید عقل و دلم زقید وبند
بند دلم فدای تو . فدای مهناز غزل
بند زدم به دست و پا . میل کشیدم به چشم
تا نکند دلم دگر هوای آواز غزل
نای و نی و خارک و می ترک نمودم که از آن
تا نشود یاوه سرا کوچک سرباز غزل
جان ومنال و مال را آتش غیر تو زدم
تا نشوم گدای تو رومی غماز غزل
غیر شدم . هیچ شدم رفتم و از نیست شدم
تا نکند مرا اسیر . سرمه ی شه ناز غزل
.
.
واژه . غزل . بهانه بود
تا برسم به چشم تو .... همساز غزل
ما خونه مون توی همون طبقه است
که یه مشکل کوچیک حکم یه مشکل عدیده است
فشار همه طبقات روی دوش طبقه ی ماست
کاش می شد برداشت !
داشت روال مطبوع زنده بودن ، عادی پیش می رفت بیخیال
تارسیدم به فضای درس و طبقه ی شما و نیاز
این جا مغزم یه چرا جلو پام گذاشت
چرا دلا بر یه چرای دیگه بود ؛ چرا هی زایید
با جیب خالی و کمبود مایه چرا ما رو گایید
سوپاپی هم نبود که اطمینان پوچی چرا رو به ما بده
که افکار ضد قانون از مغزم بزاره بره
چرا شما بالا ما پایین شهر؟
چرا قانون واسه ما و شما داره فرق؟
چرا طبقه ی شما سبز ، طبقه ی ما خشکه؟
کی از طبقه ی ما فرهنگو برده؟
از طبقه ی ما کی ارث بابای شما رو خورده؟
چرا نفس طبقه ی ما دزده؟
چرا اشرف خانوم می ره سمت صیغه؟
چرا فقط خواهر شما نجیبه؟
چرا بایدعوارض بدم واسه تامینی که ندارم؟
چرا باید نفهمی خیلیا رو پای کلاس بزارم؟
چرا باباییروز و شب جلو TV فقط اخبار می بینه؟
سیاسیه ؟! نه!
می سینه که ببینه سیاست امروز واسه ما خواب چی دیده
چرا قاعده ، ممیزی افکار تو طبقه ی ماستو؟
غیر شما کسی بلد نیست راه راستو؟
اصلن که قانون طبقاتو گذاشت؟
که فکر تبعیض حاصله رو نداشت؟
چرا پشت چرا ، پاسخی نیست
توی ماز چرا گیریم راه حل چیست؟
_ چطوره زن بگیریم و خورده بورژوا بشیم
