پیشم بمان

                  وگرنه جدا می شود زمن

                                               این رنج و زحمت و این آرزوی سخت !

پیشم بمان

                و گرنه فراموش می کنم

                                               گلواژه های خنده و سبزینه های بخت !

ترکم مکن

              وگرنه ز ره می رسد بهار

                                            در اوج انتظار !

ترکم مکن

             وگرنه به گوشم نمی رسد

                                            آوای بوم . زین روزگار شوم !

با من بمان

              که گل دهد کینه و غرور              تا روزگار دور

با من بمان

             که مهر و صداقت رود به گِل !        ای تُف به دل

زین جا مرو

              که با تو تهی می شوم ز خویش !

زین جا مرو

                که با تو . تو پر می شوی ز من !

     ای عکس آن چه نمایانده ای به من

              ای واژگونه و برعکس هر چه عکس

                    آن گونه گفتمت و نفهمیدی ای دریغ

                             وارونه گفتمت که بگریی بسان میغ

---------------------

شاعر : مرتضی نصیری (مجنون) شاعر معاصر هرمزگانی